Шонбай Қеңесұлы 1-ші мамырдың 1929 жылы Ұйымдасу(Победа) ауылы, Ново-Варшавка ауданы, Омбы облысының тумасы. Руы қыпшақ (соның ішінде Бұлтың-Қожан-Байғұтты) Сол ауылда бастауыш білімін 1-4 класты оқуын бітіреді.Өсе келе Омбы облысы Краснодар совхозы Үркенбай (Золотухино) ауылына көшеді. Жастық шағы сонда өтеді. Атамыз ерте есейді, көп ауыртпашылықты көрген адам. Кішкентай кезден өз үлкендерінен еңбекқорлыққа, бауырмалдыққа, адамгершілік қасиеттерін жоғалтпауына тәрбиеленген еді. 9 жасынан бастап жұмыс істейді. Көбі соғысқа кеткен әке-ағалардың жоғын көрсетпей, ауылдарда су болмаса, құдық қазып т.б. үлкен жұмыстарды атқаратын. Соғысқа кеткен әке-ағалардың аналарына 

У каждого человека есть место, с которым связаны первые воспоминания о беззаботном детстве и самые светлые впечатления о жизни. Это родина — земля, на которой человек появился на свет, рос, познавал окружающий мир, делал первые открытия, учился жить, дружить и понимать людей. Такое место становится неотъемлемой частью внутреннего мира человека, его духовной опорой. Оно особенно дорого сердцу и навсегда остается в памяти. Для меня таким местом было село Амангельды. Здесь я родился, пошёл в первый класс, здесь зародилась моя первая дружба и началось осознанное познание жизни. Детство, проведённое в кругу семьи и друзей, стало самым радостным и тёплым периодом 

Адам өмірінің мәні жүріп өткен жолымен, артында қалдырған ізімен өлшенеді. Әр дәуірдің өз салмағы, өз сынағы бар, сол сыннан сүрінбей өткен жандар ғана ел жадында сақталады. Қиын-қыстау замандарда өмір сүрген аға буынның тағдыры бүгінгі ұрпақ үшін үлкен өнеге. Соғыс пен жоқшылықты, еңбек пен бейнетті қатар арқалаған адамдардың ғұмыры – шынайы төзімнің көрінісі. Олар үшін өмірдің басты тірегі – адал еңбек пен отбасының берекесі болды. Күнделікті тіршілікте маңдай терімен нәпақа тауып, елге қызмет етуді азаматтық парыз санады. Осындай тағдыр иелерінің бірі – Әбділман Сәрсенұлы мен оның өмірлік жары Мәриям Қайырбекқызы. Бұл екі адамның ғұмыры бір-бірімен тығыз өріліп, ортақ мақсат пен 

Ата-ана – әрбір адамның өміріндегі ең қастерлі ұғым, мәңгілік тағзым ететін асыл бейне. Олардың маңдай тері, адал еңбегі мен мейірімі баланың болашақтағы өмір жолына бағыт-бағдар береді. Әке – отбасының тірегі, ал ана – шаңырақтың шырағы. Сол екі ұлы ұғым адам баласының жүрегінде өшпес із қалдырады. Уақыт өтсе де, ата-ананың өнегелі өмірі, адамгершілік қасиеттері ұрпақ жадында жаңғырып тұрады. Бұл естелік – әке мен ананың қарапайым да мағыналы ғұмырына деген перзенттік құрметтің көрінісі. Төменде сол асыл жандардың өмір жолы мен жарқын бейнесі баяндалады.

Сәуірбаев Мұхаметәлі 1931 жылы Омбы облысы Русская Поляна ауданы Қаратал ауылында дүниеге келген. Әскерге шақырылғанға дейін Смайылова Нұрбикемен отбасы құрған. Смайылова Нұрбике Ахмедияқызы 1932 жылы Көкшетау облысы Қызылту ауданы Херсон ауылында дүниеге келген. Жас отбасы 1963 жылға дейін Омбы облысы Русская Поляна селосында тұрған. Кейінірек Ертіс ауданы Амангелді совхозына көшіп келеді. Бұл жерде механизатор-тракторист болып жұмысқа орналасады. Сәуірбаевтар 3 бала тәрбиелеп өсірді. Сәуірбаев Мұхаметәлі өте мейірімді, әділетті, әр адамға қол үшін беруге дайын адам болды. Еңбек жолында өте адал, жауаптыболғаны үшін бірнеше рет мақтау грамоталарымен