Өмірде кейбір адамдар болады – олардың тағдыры тұтас бір дәуірдің шежіресіндей. Асқар тау әке Назымбек Бөкенұлы – солардың бірі еді. Оның балалық шағы бейбіт күннің емес, ауыр заманның ызғарына тап келді. Аштық пен жоқшылық, жетімдік пен еңбек – оның жастайынан серігі болды. Ерте есейіп, ерте төзімге үйренді. Анасының мейірімін үш жасында жоғалтып, тағдырдың алғашқы соққысын сезінді. Балалық деген ұғымды соғыс жылдары жалмап кеткен еді. Қолына ойыншық емес, еңбек құралы тиген кезден бастап өмірдің қатал заңына мойымады. Аш болса да, білімге ұмтылды, шаршаса да, еңбектен қашпады. Сол қиындықтар оның мінезін шыңдап, жүрегін кеңейтті. Кейінгі саналы ғұмырында да сол балалықтағы төзім 

В летописи каждой страны есть события, по масштабу имеющие глобальный, а по историческим параметрам эпохальный характер. Для Казахстана и других независимых государств бывшего Союза таким событием стало освоение целины. Только за год с марта 1954 по март 1955 года в Казахстане было организовано 337 совхозов, одним из таких совхозов был и совхоз Амангельды, созданный в Иртышском районе Павлодарской области. На освоение целинных земель приехало много людей из разных регионов, тогда большой и дружной страны, – СССР. Среди тех, кто прибыл, были и будущие родители Виктора Степанова: Нина Дмитриевна Шубина и Владимир Тихонович Степанов, судьба их 

Менің әкем Ахметов Зәйкен құжат бойынша 3.05.1927 жылы туған. Амангелді ауылының жанында 3 км. Қашықтықта орналасқан кішкентай Қарақұдық атты ауылда дүниеге келген.Аталған ауылдың 7 жылдық мектебін бітірген, ұстазы Балтабаев Жауда ақсақал болған. Әкем есепке өте жүйрік болған, сыныптағы қыздардың есептерін шығарып береді екен. Мен бастауыш сыныпта оқығанда маған да көмек қолын созатын. Ұлы Отан соғысы басталғанда небәрі 14 жаста болатын. Соғысқа қатысқан жоқ, бірақ жеңіске өз үлесін қосқан. Жолдасы Бейсекеев Базарбай екеуін Теміртау қаласына заводқа жұмысқа жіберген.Сол заводтың прокатный цехінде жұмыс істеген. Елдің үлкендері Қарағанды шахтасында деп 

Адам ғұмыры – еңбектің өрнегі дейді. Кез келген адамның өмір жолы – тағдырдың жазуымен ғана емес, маңдай терімен, адал еңбегімен мәнге ие болатын қасиетті сапар. Өмірдің шынайы құны – артында қалдырған із, ел есінде сақталған жақсы аты мен өнегелі ісі. Осындай өмірдің үлгісін көрсеткен жандардың бірі – еңбекқорлығы мен адалдығымен танылған Ертіс өңірінің ардақты азаматы Жүрсінов Құндақпай Қажмұхамбетұлы еді. Жүрсінов Құндақпай Қажмұхамбетұлы 1930 жылдың 18 шілдесінде Павлодар облысы Ертіс ауданының Қарақұдық (қазіргі Амангелді) ауылында дүниеге келген. Балалық шағы ашаршылық пен соғыс жылдарының қиындығына тұспа-тұс келді. Құндақпай небәрі он бір  

Біздің кіндік қанымыз тамған қасиетті мекен – Павлодар облысы, Ертіс ауданының Амангелді ауылына қарасты Ақсу елді-мекені. Бұл – дархан даласы мен адал еңбегімен ел жадында қалған жандардың мекені. Сол топырақта туып-өскен әрбір ұрпақ туған жерін, ата-бабасының ізін, ата-анасының есімін қастерлеп, олардың өмір жолын кейінгіге өнеге ету – борыш деп біледі. Осындай ұлағатты әулеттің басында тұрған – біздің асқар тау әкеміз, ардақты атамыз Аманжолов Шарықпай мен мейірімді, пейілі кең Бейсекеева Батиха еді. Әкеміз Аманжолов Шарықпай 1912 жылы Ертіс ауданының Шолақсай ауылында қарапайым шаруа отбасында дүниеге келген. Руы – құлатай қыпшақ. Өмірдің алғашқы сынақтарына