Адам өмірінің мәні жүріп өткен жолымен, артында қалдырған ізімен өлшенеді. Әр дәуірдің өз салмағы, өз сынағы бар, сол сыннан сүрінбей өткен жандар ғана ел жадында сақталады. Қиын-қыстау замандарда өмір сүрген аға буынның тағдыры бүгінгі ұрпақ үшін үлкен өнеге. Соғыс пен жоқшылықты, еңбек пен бейнетті қатар арқалаған адамдардың ғұмыры – шынайы төзімнің көрінісі. Олар үшін өмірдің басты тірегі – адал еңбек пен отбасының берекесі болды. Күнделікті тіршілікте маңдай терімен нәпақа тауып, елге қызмет етуді азаматтық парыз санады. Осындай тағдыр иелерінің бірі – Әбділман Сәрсенұлы мен оның өмірлік жары Мәриям Қайырбекқызы. Бұл екі адамның ғұмыры бір-бірімен тығыз өріліп, ортақ мақсат пен ортақ құндылыққа негізделді. Олардың өмір жолы жеке бір әулеттің ғана емес, тұтас бір ауылдың тарихымен сабақтас. Сондықтан бұл әңгіме – өткенге тағзым, еңбек пен ерлікке құрмет ретінде баяндалады.
Әбділман Сәрсенұлы Сәрсенов – ел басына күн туған сын сағатта Отан үшін от кешкен, майдан мен бейбіт еңбекті қатар алып өткен тағдырлы тұлға. Ол 1909 жылғы 1 қаңтарда Павлодар облысы Ертіс ауданының Жаңатаң ауылында (қазіргі Амангелді ауылы) дүниеге келген. Руы – Қыпшақтың Құлатай атасынан, оның ішінде Байжігіт тармағынан тарайды. Жастайынан ауыл шаруашылығына араласып, еңбекпен шыңдалған Әбділман ата 1941 жылы Ертіс аудандық әскери комиссариатынан Ұлы Отан соғысына аттанады. Майдан даласында атқыш болып, жаумен бетпе-бет шайқасып, Будапештке дейін жеткен. Қан майданда екі мәрте жарақат алғанына қарамастан, жауынгерлік жолын абыроймен өткеріп, ерлігі үшін «Ерлігі үшін» және басқа да әскери медальдармен марапатталған. Соғыс аяқталған соң, елге аман-есен оралып, бейбіт өмірге белсене араласады. Сол жылдары Омбы облысы Павлоградка ауданы Южный совхозының тумасы, еңбекқор да ибалы Мәриям Қайырбекқызымен шаңырақ көтереді. Бұл отбасы кейін елге сыйлы, берекелі әулетке айналды.
Мәриям Қайырбекқызы Сәрсенова 1924 жылғы 8 наурызда Омбы облысы Павлоградка ауданы Южный совхозында Түгел әулетінде дүниеге келген. Руы қыпшақ, ішінде Бостан. Ол екі сіңлісі мен бір інісіне қамқор болып өскен, жастайынан еңбекке ерте араласқан жан еді. Отбасы құрғаннан кейін Мәриям апа өмір бойы сауыншы болып еңбек етті. Өз ісіне адал, тиянақты, жауапкершілігі мол жан ретінде танылып, алдыңғы қатарлы сауыншылар сапынан көрінді. Ерен еңбегі еленіп, Социалистік Еңбек үздігі, Еңбек ардагері атақтарына ие болды. Суреті Құрмет тақтасына ілініп, үлкен портретінің ауылдық мәдениет үйінде ілулі тұруы – ел құрметінің айқын белгісі еді. 1972 жылы Мәриям апа жұмысқа бара жатқан жолында жол апатына ұшырап, мүгедектік алады. Алайда қиындыққа мойымай, төрт жылға жуық ем қабылдап, қайтадан сүйікті еңбегіне оралады. Бір орында табан аудармай адал қызмет етіп, зейнеткерлікке шықты. Бұл – оның еңбекке деген шынайы берілгендігінің, қайсар мінезінің айғағы.
Әбділман ата мен Мәриям ападан екі ұл, үш қыз дүниеге келіп, тәрбиелі, елге сыйлы ұрпақ өсіп шықты. Әбділман ата мінезі қайсар, батыл, жігерлі, сөзі мен ісі бір жерден шығатын, ауыл арасында абыройлы ақсақал болды. Ол 1989 жылғы 15 желтоқсанда дүниеден озды. Ал Мәриям апа ұзақ ғұмыр кешіп, ұрпағының қызығын көріп, 2012 жылғы 3 сәуірде бақилық болды. Бұл қос тағдыр – ерлік пен еңбектің, адалдық пен төзімнің, отбасылық бірліктің өнегелі үлгісі. Олардың өмір жолы – кейінгі ұрпаққа тағылым, ел тарихындағы елеусіз қалмауы тиіс асыл шежіре –
Уақыт өткен сайын адамдардың бейнесі көмескіленуі мүмкін, бірақ еңбектің ізі ешқашан өшпейді. Осындай жандардың арқасында ауылдар өсіп-өркендеп, ел еңсесі тіктелді. Әрбір төгілген тер, әрбір адал күн – тарихтың бір парағы. Туған жерге деген сүйіспеншілік осындай еңбектен бастау алады. Амангелді ауылы үшін еңбек еткен жандардың есімі ел жадында мәңгі сақталуы тиіс. Өйткені туған топырақтың қасиетін арттыратын да – сол адамдар. Ұрпақ үшін ең қымбат мұра – байлық емес, адал еңбек пен өнегелі өмір. Ата-бабаның жүріп өткен жолын білу – өз тамырыңды тану. Сол тамыр үзілмей жалғасқанда ғана елдің болашағы берік болады. Сондықтан басты құндылық – еңбек, туған жер және сол жерге жанын арнаған адамдар.