Мусапиров Қайкен ақсақал 1922 жылы 1 мамырда Павлодар облысы, Ертіс ауданы, Жаңатаң колхозында, қазіргі Амангелді ауылының кезіндегі Ақсу бөлімшесінде дүниеге келген. Бір жасқа толмай әкесінен айрылып, он жасында анасынан жетім қалып, Қайкен ақсақал Ертіс ауданындағы балалар үйінде тәрбиеленіп, 7 жылдық мектепті тәмамды. 1942 жылы Ертіс аудандық әскери комиссариятына шақырылып, қызыл әскер қатарына қосылды. Сол жылдың 16 маусымында әскери антын қабылдап,Қиыр-шығыс шекарасында әскери қызметін атқарып, жеңісті сонда қарсы алды.1945 жылы Жапонияға қарсы соғысқа қатысты. 1945-1948 жылдары Қиыр-шығыс Тынық мұхиттық округі, Подгорный заставасында сержант
Бейсембаев Айткеннің (Айтмұхаммед) ата-тек əулеті Ертіс өңіріндегі Омбының Сағал бөлімшесіндегі қыпшақтардан бастау алады. Бұл əулет Омбы облысы аумағына ХІ ғасырдан қоныс аударған. Іргесі XVI ғасырдың басындағы «Сағал зираты» атты əулеттік қорымдардың бірі Бозан ауылының маңайында орналасқан. Бұл əулеттің атақты да қайталанбас тұлғаларының бірі XVIIІ ғасырдағы қазақ- жоңғар соғысында танылған Түгел батыр. Батырдың ұрпақтары бүгінгі күндерге дейін Ресей мен Қазақстанның Омбы жəне Павлодар облыстары аумақтарында өмір сүреді. 1875 жылға дейін сағал-қыпшақтар Cағал-қыпшақ болысына қарасты саналатын. Айткен Бейсембаев 1923 жылы мамырдың 9-шы жұлдызында Ресейдегі
Өмір – адамға берілген ең үлкен аманат, ал сол аманаттың мәні адал еңбекпен, мағыналы жолмен айқындалады. Әрбір адамның тағдыры өзі жүріп өткен сүрлеуімен, елге сіңірген еңбегімен өлшенеді. Біреулер уақытша тіршілік қамымен ғана ғұмыр кешсе, енді біреулер артында өнеге болар із қалдырады. Осындай азаматтардың өмір жолы – кейінгі ұрпаққа үлгі, ел жадында сақталар тағылымды шежіре.Туған жердің топырағын қасиет тұтып, жер-анамен тілдесе еңбек еткен жандардың орны қашанда бөлек. Өйткені жердің тілін білген адам елдің де қадірін терең түсінеді. Адал еңбекті өмірлік ұстанымына айналдырған азаматтар ғана халық құрметіне бөленеді.Солардың бірі – бүкіл саналы ғұмырын ауыл шаруашылығына
Адам баласы өткенін ұмытпайды, өйткені өткен – оның жадында ғана емес, жүрегінде сақталады. Өткен күндер біз үшін жай ғана естелік емес, бүгінгі болмысымыздың бастауы, ертеңгі жолымыздың бағдаршамы іспетті. Әр әулеттің, әр отбасының өзіне ғана тән тарихы бар, сол тарих ұрпақтан ұрпаққа аманат болып жетеді. Өмір көшінде бізді алға жетелейтін де, артқа қаратып ойлантатын да – сол өткеннің өнегесі. Ата-бабаның көргені мен кешкені, тартқан тауқыметі мен тапқан ырысы бүгінгі ұрпақтың бойына қан болып сіңеді. Тамырсыз ағаш өспейтіні секілді, тарихын білмеген ұрпақ та толыққанды бола алмайды. Сондықтан өткенді еске алу – сағыныш қана емес, жауапкершілік. Бұл – кейінгі буынға жол сілтеу, өз
Атамыз Амангелді Мырзалыұлы 1916 жылы Павлодар обылысы, Ертіс ауданы, Қарақұдық ауылында қолөнер шебері, ұстаның отбасында дүниеге келген. Руы – құлатай қыпшақ, оның ішінде байжігіт. Атамыз балалардың үлкені, одан кейін інісі мен қарындасы бар еді. Балалық және жасөспірімдік шақтары туған өлкелерінде өтті. Ол кезде Қарақұдық ауылы үлкен ауыл болды, өзінің ауыл басшылығы, мектебі, дүкені бар. 40 жылдары Амангелді колхозының орталығы болды.7 жылдық мектебі болғандықтан маңайындағы ауылдардың мектеп жасындағы балалары Қарақұдыққа келіп оқитын.1941 жылдың тамыз айында атамыз әскер қатарына шақырылып, майдан даласына аттанды. 120 атқыштар полкінің атқыштар