Қанжығалы руы Қаратілес атадан тараған Карагатеев Әмірғалы 1939 жылдың 29-шілдесінде Павлодар облысы Ертіс ауданына қарасты Кайманачиха совхозы Луговое ауылында өмірге келген. Туған жердің төсінен, яғни №5 бөлімшесінен бастауыш кластарды аяқтап, 1955 жылы Үлгілі ауылындағы 7 жылдық мектепті тәмамдауға қол жеткізген. 1956-1957 жылдары Северный ауылындағы училищеден механизатор мамандығын алып, еңбек жолының алғашқы баспалдағы Беловодский совхозының (Қостомар) №4 бөлімшесінде механизатор мамандығынан басталған. Дәл осы жерде табан аудармай 7 жыл механизатор тізгінін тізгіндеп, 1965 жылға дейін еңбегін ел алдына сіңірді. 1942 жылдың 10-желтоқсанында 

Күні кеше мынау өмір тірлікте аралас, құралас жүрген, жаныңа етене жақын адам туралы өткен шақпен айтудан қиыны жоқ, шығар. Қазір мәңгілік мекенінде болғанмен ол туралы жылы лебізіңді білдіру міндетің секілді болады да тұрады екен. Қолға қалам ұстаған уақыттан бері, бірге жүрген, қызметтес болған талай ағалар, жолдас жоралар туралы жазғаныммен, Жықаң туралы (өзім осылай атаушы едім) жазбаған екенмін. Сол олқылықтың орнын толтыру мақсатында Жылқыбай Бейсембайұлы Қадыров жайында көрген-білгендерімді, есімде қалған кездесулер қақысында кештеу болса да, көппен бөлісуді жөн көрдім.Ертіс ауданында анау билік басында отырғандардан бастап, шалғайдағы ауыл аралығында Жықаңды

Ардақты әкем, асқар тауым, ақылшым момын еді. Кусаинов Әлкен, шын аты Әлмухамед Сүлейменұлы, руы Құлатай Қыпшақтан тараған Байжігіт. 1918 жылы Ертіс ауданы Павлодар облысы Ақсу ауылында дүниеге келді.Балалық шағы осы ауылда өтті. Өмірінің соңына дейін осы ауылда тұрды. Әкеден ерте жетім қалса да, еңбектеніп өз қатарынан қалмай өсіп өнді. Ауылда жұмыс бітпейтінін барлығымыз білеміз. Әкеміз ерте еңбек ете бастады, себебі күн көру мен бірге жетімдіктің дәмі ашшы екені анық. 1930 жылы Ақсу ауылының бастауыш мектебін бітіріп, сауатын ашты, әріп танып, жазу мен оқуды білді. Есейе келе ауылдың негізінде құрылған «Жаңа таң» колхозында жұмыс істей бастады.

Адамның өмір жолы – бір ғана туған жермен шектелмейтін, сан мекенді аралап, сан түрлі тағдырмен тоғысатын ұзақ сапар. Кейде бір ауылда балалық өтсе, енді бір өңірде жастық қалыптасады, ал басқа бір жерде өмірдің ең ауыр да, ең қымбат сабақтары беріледі. Сол жүрген жерлердің әрқайсысы адам жадында өзінше із қалдырады. Бір жерде адал еңбекпен танылсаң, бір жерде адамдардың мейірімін, бір жерде тағдырдың қаталдығын сезінесің. Жол үстінде кездескен жерлестер, замандастар мен туыстар тағдырды бөліскен серікке айналады. Олармен бірге көрген күндер уақыт өте келе сағынышқа, жүрекке сақталған естелікке ұласады. Осындай сан қилы өмір сүрген мекендер мен адамдар тағдырды шыңдап, 

Өмір – адамға берілген қысқа да қастерлі жол, ал сол жолдың мағынасы туған жермен, өткен күндермен және ата-баба ізімен өлшенеді. Әр әулеттің жадында ерекше орын алатын мекен болады, ол – бірнеше ұрпақтың тағдыры тоғысқан қасиетті ауыл. Атасы мен әкесі ұзақ жылдар бойы ғұмыр кешкен жерге деген ризашылық ешқашан көмескіленбейді. Өйткені ол ауыл – тек қоныс емес, еңбек пен бірліктің, қуаныш пен сабырдың мектебі. Осындай мекендердің бірі – Амангелді ауылы. Бұл ауыл талай азаматтың тағдырын шыңдап, отбасылардың берекесін бекемдеді. Амангелдіде өткен жылдар талай жан үшін өмірінің ең шуақты кезеңіне айналды. Сол ауылда адамдар бір-біріне жақын, ниеті ақ, тіршілігі тату