Адам баласы үшін туған жер – өмір бойы жүректен өшпейтін қасиетті ұғым. Туған топырақта өткен балалық шақ, алғашқы арман мен алғашқы қадамдар адамның бүкіл ғұмырына бағыт-бағдар береді. Сол жерде қалыптасқан мінез, сол ортадан көрген тәрбие тұлғаның болмысын айқындайды. Жерлестермен бірге кешкен күндер, ортақ қуаныш пен ортақ еңбек – өмірдің ең қымбат естеліктерінің бірі. Әр ауылдың өзіне тән тағдыры, өзіне тән тынысы бар, ал сол тағдырды жасаушы – сол ауылдың азаматтары. Ел үшін еңбек еткен ерлер мен елдің берекесін сақтаған аналар ауылдың шынайы шежіресіне айналады. Осындай азаматтардың ғұмыры арқылы ауыл тарихы толығып, ұрпаққа үлгі боларлық өнеге қалыптасады. Ел 

Есть на карте немало мест, связанных с дорогими сердцу воспоминаниями. Для каждого человека такое место – это не просто точка на карте, а начало широкого жизненного пути, начала трудового пути, то место, где впервые звучал детский смех, где проходили трудовые будни, где рождались и взрослели дети. Для семьи Половых таким местом стала земля целинного совхоза Амангельды Иртышского района Павлодарской области Казахстана, ставшая домом, судьбой и частью сердца. Половых Фёдор Андреевич родился 12 августа 1935 года в деревне Петровского района Тамбовской области России. Детство и юность его прошли в родной деревне. Судьба испытала мальчика рано – он остался без родителей, и 

Адам өмірі – туған жерінен бастау алып, оның топырағынан қуат алады. Әркім үшін туған ауыл — жүрек төріндегі ең ыстық мекен. Ертіс ауданының табиғаты көркем, еңбекқор да бірлігі жарасқан тұрғындары бар Амангелді ауылы талай өнегелі ұрпақты тәрбиелеген қасиетті топырақ. Сол ауылда елге сыйлы, қарапайым да адал еңбегімен абырой тапқан отбасының шаңырағында 1964 жылдың 1 қаңтарында Қабжәләлов Сансызбай Амангелдіұлы дүние есігін ашты. Сансызбайдың балалық шағы ауыл өмірінің тынысымен, табиғаттың кеңдігімен, ата-анасының мейірімі мен ауыл адамдарының қарапайым да еңбекқор тіршілігімен өрілді.Үлкенге құрмет, кішіге ізет, адал еңбек пен жауапкершілік – ол бойына осы ауылда 

Ата-баба – өз отбасы мен елінің тарихына орасан зор үлес қосқан тұлға. Ол – тек ата-баба емес, сол дәуірдің өшпес символы. Бұл ретте, біздің атамыз, Қажат Байниязұлы туралы сөз қозғағымыз келеді. Қажат Байниязұлы 1912 жылғы дүниеге келді. Балалық және жастық шағы кейін Амангелді ауылына қарасты болған Шолақсай, Ақсу, Қарақұдық ауылдарында өтті. Ол кез түрлі саяси құбылыстарға толы кез еді. Көп ұзамай, 1914 жылы басталған Бірінші дүниежүзілік соғыс дүниені дүр сілкіндірді. Көбі үшін болашақ бұлыңғыр болып көрінді. Қажат Байниязов ол кезде әлі бала еді, десе де ол еш қиындыққа мойымай, ерте жастан жұмыс істей бастады. Ол ұлы өзгерістер мен жарқын болашақтан үмітін үзбеді. Сауатын ауылдың 

Өмір жолына кейінірек көз салғанда, жүрекке ең алдымен өткен күндердің ізі, жоғалған сәттердің салмағы сезіледі. Адам баласы жылдар өткен сайын уақыттың қадірін, әр сәттің мағынасын тереңірек ұғына бастайды екен. Мен үшін сол өткен өмірдің ең жарқын да қимас кезеңдері Амангелді ауылымен тығыз байланысты. Бұл ауылда еңбек те болды, тіршілік те болды, ең бастысы – адамдық пен сыйластықтың мектебі болды. Сол даланың тынысы, ауыл адамдарының қарапайым тірлігі санама мәңгілікке сіңіп қалған. Алайда сол естеліктердің арасын бір мұңлы сағыныш торлап тұрады. Ол – әкемнің ерте үзілген ғұмырына деген жүректегі өксік. Әкенің бейнесі уақыт өткен сайын көмескіленбей, керісінше, ойыма оралған