Өмір жолына кейінірек көз салғанда, жүрекке ең алдымен өткен күндердің ізі, жоғалған сәттердің салмағы сезіледі. Адам баласы жылдар өткен сайын уақыттың қадірін, әр сәттің мағынасын тереңірек ұғына бастайды екен. Мен үшін сол өткен өмірдің ең жарқын да қимас кезеңдері Амангелді ауылымен тығыз байланысты. Бұл ауылда еңбек те болды, тіршілік те болды, ең бастысы – адамдық пен сыйластықтың мектебі болды. Сол даланың тынысы, ауыл адамдарының қарапайым тірлігі санама мәңгілікке сіңіп қалған. Алайда сол естеліктердің арасын бір мұңлы сағыныш торлап тұрады. Ол – әкемнің ерте үзілген ғұмырына деген жүректегі өксік. Әкенің бейнесі уақыт өткен сайын көмескіленбей, керісінше, ойыма оралған  

Өмір – адам баласын әр белеске, әр сынаққа жетелейтін күрделі де тағылымды жол. Сол жолда әркім өз орнын, өз міндетін, өз парызын адал атқарса ғана ғұмыр мәнді болмақ. Ұстаздық жол – жай ғана мамандық емес, ол – тағдыр, ол – адам тағдырына араласу, болашаққа сәуле түсіру. Жылдар өте келе бастан өткен қиындықтар да, жеткен жетістіктер де бір үлкен өмір мектебіне айналады. Осындай ұзақ та мазмұнды жолдан өткен азаматтардың бірі – бар ғұмырын білім мен тәрбиеге арнаған ұстаз, басшы, ағартушы Намыс Мұқатайұлы Асылбаев.Асылбаев Намыс Мұкатайұлы 1942 жылдың 31-ші қазанында Ертіс ауылында дүниеге келді. 7-ші класқа дейін Ертіс ауданының Октябрь мектебінде оқып, 8-9 кластарды 

Куккузов Искендир родился 1 апреля 1917 года в селе Аксу Иртышского района Павлодарской области. Здесь же в родном селе закончил четыре класса. Он рано познал тяжелый сельский труд. В 1936 году стал работать в созданном на базе села Аксу колхозе “Жана тан” В период с 1936 по 1939 годы проработал чернорабочим Селетинского мясо-молочного совхоза Иртышского района. С 1939 по 1940 годы вновь работал в колхозе "Жана тан". В 1941 году был призван в ряды Красной Армии. После прохождения комиссии направили в г. Термез Узбекской ССР в 139-й артиллерийский полк 68-й горнострелковой дивизии 58-го 

Ұланғайыр Ертіс ауданында халық шаруашылығының әр саласында, білім, денсаулық салаларында, партия-кеңес қызметінде еселі еңбек етіп ел есінде қалған дәуірінде беделі бекем болған адамдар аз емес. Солардың әрқайсысы өз дәуірінің ел алдында болған абыройлы, ардақты азаматтары еді. Өкінішке орай олардың басым бөлігі ортамызда жоқ бүгінде. Жер бетіндегі қамшының сабындай қысқа ғұмырында ел, жерінің ертеңі үшін бойындағы барын сарқып беріп мәңгілік мекенге аттанған.  Шеттерінен бірегейлер еді десем, еш артықшылығы жоқ солардың. Сондай бірегей азаматтардың бірі – Иляшев Қабылқақ Иляшұлы еді. Көне да жаңа Ертіс ауданында табан аудармай 44 жыл қызмет атқарған адам 

Балтагулов Каиржан родился 9 мая 1936 года в селении Каракудук, на тот момент это колхоз имени Амангельды. Отец его Балтагул в свое время был одним из состоятельных людей в округе, южнее кладбища села Каракудук есть остатки зимовища Балтагул кыстауы. Каиржан Балтагулович рано остался сиротой, воспитывался у родственников, то в Казахстане, то в России. Сразу после окончания школы начал работать, рано познал послевоенный тяжелый труд. 6 августа 1955 года Русско-Полянским районным военным комиссариатом был призван в ряды Советской Армии. В октябре 1958 года был демобилизован. 21 октября 1958 года был демобилизован. После армии вернулся в родное село, работал водителем. 22 мая 1960 года