Есть места, которые навсегда остаются частью жизни человека. В них проходят молодые годы, там рождаются дети, крепнет семья, закладываются трудовые и человеческие основы. Для нашей семьи таким местом стало село Амангельды, где мы прожили восемнадцать ярких, полных труда и добрых встреч лет. Здесь мы работали, воспитывали детей, здесь прошли лучшие годы нашей жизни – годы, которые теперь с теплом и благодарностью вспоминаются вновь и вновь. Наша семья, Штрауб Яков Викторович, 1953 года рождения и Штрауб Надежда Дмитриевна, 1955 года рождения, приехали в село Амангельды в 1976 году. В те годы село стремительно росло: строились новые дома
Әке – баланың өміріндегі ең алғашқы тірек, ең биік қорған, ең мейірімді қамқоршы. Мен үшін әкем – балалық шағымның жарығы, күлкімнің себебі, жүрегімнің жылуы еді. Оның жанында жүрген әрбір күнім өзінен-өзі бақытқа толы болатын. Әкемнің дауысы, күлкісі, жұмыстан шаршап келсе де бізге бөлген уақыты әлі күнге дейін көз алдымда. Ол бізге тек өмір сүруді емес, адам болуды үйретті. Қарапайым күндердің өзін мерекеге айналдыра алатын қасиеті бар еді. Балалық шағымдағы ең қауіпсіз, ең шуақты мекен – әкемнің қасында өткен сәттер болды. Оның алақанына сыйған сол бақытты күндер мен үшін ең қымбат қазынаға айналды. Әке махаббатының қадірін оны ерте жоғалтқанда ғана терең түсіндік. Бұл естелік – менің әкеме деген сағынышым мен шексіз алғысымның бір үзігі.
Шаңырақтың тұтқасы қашан да үйдің отағасы. Әйел – сол отаудың отанасы, барыңды баптайтын, жоғыңды табатын, пейілі кең, жаны жайсаң, ағайын-тумаға мейірімді – шамшырағың. Ана құдіретін тілмен айтып жеткізу мүмкін емес. Солай болса да отағасынан бастайын. Әкем – Бекжігітұлы Сләм 1924 жылы (құжаттары бойынша 1928 жылы) туған, көп балалы отбасынан ашаршылық заманында ата-анасынан жалғыз қалып, ағайын, жерлестер арасында әр үйде балалық шағы өткен екен. Ертіс жетім балаларының үйінің босағасын да көрген. Ертіс қаласында жетіжылдық мектепті бітірген. Содан бір келеңсіз жағдаймен Қарағандыдан бірақ шыққан екен.
Соғыстың алғашқы жылдарында ұрыстың ең қиын аймақтарына Қазақстан мен Орта Азия республикаларында жасақталған әскери бөлімдер мен құрамалар аттанды. Олардың бірі 106-шы атқыштар дивизиясы еді. Ұзақ уақыт бойы 106-шы атқыштар дивизиясының тағдыры беймәлім болып, 70 жылдан кейін бірақ қазақстандықтардың ержүрек те батыр жауынгерлерінің қасіретті тағдыры туралы шындық ашылды. 106-шы атты әскер дивизиясының құрамында соғысқандардың қатарында 19 жасында майданға аттанған Аманжол Мұрзалинов та бар. 1941 жылдың желтоқсанынан 1942 жылдың наурызына дейін Ақмолада Қазақ ұлттық атты әскер дивизиясы құрылды. Оған үздіктердің үздіктері
Шалғайдағы ауылдан келген екі жігіт Целиноград көшелерін кезіп Жеңіс көшесін іздеп келеді. Оларға ауылшаруашылық институтының бас ғимараты қажет. Жігіттің біреуі әр түрлі бағытта келе жатқан адамдардың ағымына таңданып, екіншісінен: "Жықа, мұналардың бәрі ағылып қайда барады? Неге үйде отырмайды?!». Оған Жықа күлімсіреп: "Екеуіміз де жүрміз ғой, сол сияқты олардың әрқайсысының өз істері бар шығар!»-деп жауап береді. Ақырында олар өздерінің армандаған институтын табады. Жұмыс уақыты әлдеқашан аяқталғанын және ғимаратта ешкім жоқ екенін түсінеді. Бас ғимараттың кіреберісінде қайда барарын білмеген Жылқыбай мен Сағындық ішке кіруге бел буады. Өз жағдайын түсіндіріп, осы үлкен қалада