Кажикатов Иманбай Жазықбайұлының өмір жолы – өткен ғасырдың ауыр да қилы кезеңдерінің айнасы, бір әулеттің тағдырына түскен сындарлы сынақтар мен маңдай тер еңбектің шежіресі.Иманбай Жазықбайұлы 1935 жылы 20 наурызда Қарақұдық ауылында, сол кездегі Амангелді атындағы колхоздың қарапайым еңбеккер отбасында дүниеге келді. Алайда өмірдің алғашқы жылдары-ақ ауыртпалықтарға толы болды. 1941 жылдың басында әкесі жалған айыптаудың құрбаны болып, 10 жылға сотталып, содан кейін хабар-ошарсыз кетеді. Ол кезде Иманбай бес жасар бала, қарындасы Қуандық бір жаста ғана еді. Әкенің орны шіркін – ешқашан толмайды. Бала көңілі әкелік мейірімге зар болып өсті. Осы ауыр 

Жасқайрат Қамшыбайұлы 1944 жылы 17 мамыр айында Павлодар облысы, Краснокут ауданы, Ново-Троицк ауылында дүниеге келді. Руы Арғын, Қанжығалы Күшпен. 1971 жылы Ертіс ауданы Павлодар облысы Аманкелді ауылына отбасымен көшіп келіп, Павлодар облысының әкімшілігінің нұсқауымен экономист мамандығы бойынша қызмет етті. Целиноград ауылшаруашылық институтын бітіріп, сол мамандық бойынша еңбек етті. Еңбекке адалдығымен халыққа қызмет етті. Халықтың қалауымен рабочком қызметін 4 жыл атқарды. Рабкомпредседателі, зоотехник қызметтерін адал орындаушы еді. Қызметін таза, адал атқарған азаматтың бірі. Павлодар қаласының Зоотехника техникумына 1959 жылы түсіп, 1963 жылы бітірді. Техникумда оқып жүріп, классикалық күреспен айналысып, Қазақ ССР чемпионы атанады. Шымкент қаласына 57 кг 

Ата-анаға деген сағыныш – уақыт өткен сайын өшпейтін, қайта тереңдей түсетін сезім екен. Біз оларды ерте жоғалтсақ та, жүрегімізде олармен бірге өткен балалық шақтың жылуы мәңгі сақталып қалды. Әкем мен анамның мейірімі, қамқор сөзі, күнделікті тірліктегі қарапайым еңбегі – мен үшін өмірлік сабақ болды. Кейде бір сәттік естелік, бір таныс иіс немесе үнсіз ой адамды өткен күндерге жетелеп әкетеді. Сондай сәттерде әке мен ананың бейнесі көз алдыма анық елестейді. Олар бізге байлық емес, адалдықты, еңбекке деген құрметті мұра етіп қалдырды. Сол тәрбиенің арқасында біз өмірдің қандай өткелінен де мойымай өтуді үйрендік. Ерте айырылу жүрекке жара салды, бірақ ол жара махаббатқа толы естелікке 

Біздің әкеміз, Махмет Қажмағамбетұлы, 1928 жылдың 9 мамырында бай әрі еңбекқор отбасында дүниеге келген. Оның атасы Науке Аралбайұлы ұлан-ғайыр жайлаулардың иесі болған, патша заманындағы ресми құжаттарда Шолақсай ауылының иесі ретінде тіркелген еді. Кейін кеңес өкіметі тұсында сол ауыл Амангелді совхозының екінші бөлімшесіне айналды. Біздің бабамыз Науке патша заманында Меккеге қажылыққа барып, қасиетті жерлерден оралған соң дүниеге келген ұлын Пайғамбарымыз Мұхаммедтің (с.ғ.с.) құрметіне Қажмағамбет деп атаған. Ата-бабаларымыздың малы көп болғандықтан, оларға қарауға бөгде адамдарды жалдайтын. Сол арқылы ауылдастарының көптеген ата-әжесі 

Әке мен анаға деген сүйіспеншілік – уақытпен өлшенбейтін, жүректен өшпейтін қасиетті сезім. Біз оларды ерте жоғалтсақ та, сол сағыныш өмір бойы жанымызда бірге жүрді. Балалық шағымыздың әрбір жылы, әрбір жылы естелігі әке мен ананың мейірімімен астасып жатыр. Әкемнің сабырлы мінезі мен адал еңбегі, анамның нәзік жанашырлығы бізге өмірдің ең басты құндылықтарын үйретті. Олар бізге байлық емес, адамдық пен жауапкершілікті аманат етті. Қиындыққа мойымай, тағдырдың сынына төтеп беруді солардан көріп өстік. Кейде бір сәттік ой, бір естелік адамды өткенге жетелеп әкетеді. Сондай шақтарда әке мен ананың бейнесі көз алдымызда қайта жаңғырады. Бұл жазба – сол сағыныштың,