Ата-анаға деген сағыныш – уақыт өткен сайын өшпейтін, қайта тереңдей түсетін сезім екен. Біз оларды ерте жоғалтсақ та, жүрегімізде олармен бірге өткен балалық шақтың жылуы мәңгі сақталып қалды. Әкем мен анамның мейірімі, қамқор сөзі, күнделікті тірліктегі қарапайым еңбегі – мен үшін өмірлік сабақ болды. Кейде бір сәттік естелік, бір таныс иіс немесе үнсіз ой адамды өткен күндерге жетелеп әкетеді. Сондай сәттерде әке мен ананың бейнесі көз алдыма анық елестейді. Олар бізге байлық емес, адалдықты, еңбекке деген құрметті мұра етіп қалдырды. Сол тәрбиенің арқасында біз өмірдің қандай өткелінен де мойымай өтуді үйрендік. Ерте айырылу жүрекке жара салды, бірақ ол жара махаббатқа толы естелікке айналды. Бұл жазба – ата-анама деген сағыныштың, алғыс пен құрметтің бір үзігі. Өйткені оларды еске алу – біздің перзенттік парызымыз.
Әрбір тағдыр – сол ауылдың бір-бір беті, әрбір ғұмыр – шежіренің бір тарауы. Біздің ата-анамыз да осындай қарапайым, бірақ мағыналы, еңбекке толы өмір сүрген жандар еді. Олардың өмір жолы – біз үшін үлгі, ал естелігі – жүрегіміздегі өшпес із. Әкеміз Бейсекеев Базаргелді Бейсекеұлы 1929 жылғы 15 қазанда дүниеге келген. Руы қыпшақ, оның ішінде Байжігіт. Бар ғұмырын Амангелді совхозымен байланыстырған әкеміз ел қатарлы еңбек етіп, маңдай терімен өмір сүрді. Жас кезінде самосвал көлігін жүргізіп, кейін бензин тасушы болып жұмыс істеді. 1973-1979 жылдары машина ауласының меңгерушісі қызметін атқарып, ұжымға басшылық жасады. 1980 жылдардан бастап «техникалық көмек» көлігінде еңбек етіп, жолда қалғанға жәрдемдесуді өз міндеті санады. Партия қатарында болып, адал еңбегі үшін бірнеше марапатқа ие болды. Соның ішінде ең жоғары наградаларының бірі – «Құрмет белгісі» ордені (Знак Почёта). Әкеміз жұмысты көп істейтін, үнемі жол үстінде жүретін жан еді. Соған қарамастан, біз – балаларының өміріндегі маңызды сәттерден қалмауға тырысатын. Әрқайсымыздың қуанышымыз бен уайымымызды бөлісіп, ақылын айтып, қолдау көрсететін. Күн сайын рейстен оралғанын біз ерекше асыға күтетінбіз. Әкеміз бізді әрдайым тәттілермен, көкөніс пен жемістермен қуантып, бала көңілімізді марқайтатын. Ол – мейірімді, қамқор, жүрегі кең әке еді. Анамыз Бейсекеева Қорлан Құсайынқызы 1937 жылғы 12 ақпанда дүниеге келген. Руы қыпшақ, оның ішінде Қосайдар. Анам негізінен үй шаруасында болып, отбасының берекесін кіргізген жан еді. Тек күзгі науқан кезінде ғана, өндірістік қажеттілікке байланысты, контейнерлерге бидай жинау жұмыстарына қатысатын. Қолөнер – сол кезеңдегі әйелдер үшін әрі өнер, әрі тұрмыстың тірегі болатын. Анам қой жүнін өңдеп, киіз басып, текемет, сырмақ жасайтын. Бұл істерге мен де көмектесіп, ананың қолынан шыққан дүниенің қадірін сезініп өстім. Анамның тағы бір сүйікті ісі – бізге киім тігу, барқыт қиықтарынан тұскиіз, төр көрпе жасау еді. Жаз айларында қыстың қамын ойлап, ашытқыны молынан дайындап, құлмақ өсімдігін қолданатын. Анам пісірген нанның иісі әлі күнге дейін жадымда – ол иіс біздің үйдің жылуы, ананың мейірімі сияқты сезілетін. Осындай асыл ананы ерте жоғалтамыз деп кім ойлаған… Әкеміз бен анамыз Жолдыбай, Айман, Сәулебай, Алма, Еркін, Ботагөз, Айтжан, Ерболат есімді сегіз бала тәрбиелеп өсірді. Бізді адалдыққа, еңбекқорлыққа, бір-бірімізге сүйеніп өмір сүруге үйретті. Өкінішке қарай, тағдыр бізге ата-анамызды ұзақ қимады. Анамыз 1981 жылғы 29 мамырда небәрі 44 жасында дүниеден өтті. Әкеміз 1987 жылғы 9 наурызда 57 жасында өмірден озды. Олар артында тәрбиелі ұрпақ, 13 немере қалдырды. Әкеміздің ағасы Базарбай және әпкесі Батиха да біздің өмірімізде ерекше орын алды. Базарбай ата 1941–1947 жылдары Қарағандыдағы құпия шахтада еңбек етіп, майданға қажетті қару-жарақ өндірісіне үлес қосты. Тек 1948 жылы ғана елге оралып, отбасын құрып, Ермек пен Тайман атты екі ұл тәрбиеледі. Амангелді совхозында жанар-жағармай құю бекетінің бастығы болып қызмет етті. Базарбай ата мен Бұрылған әже біз үшін әрдайым ең жақын, ең қымбат жандар болды. 
Уақыт зымырап өтсе де, әкем мен анамның бейнесі біздің жадымыздан өшкен емес. Олар бізге қысқа ғана ғұмыр сыйлағанымен, мағынасы терең өмір қалдырды. Әрқайсымыздың жүрегімізде олардың дауысы, кеңесі, үнсіз қамқорлығы сақталған. Біз ата-анамыздың жоқтығын емес, бар кезде берген тәрбиесін өмір бойы арқалап келеміз. Балалары мен немерелері арқылы олардың өмірі жалғасып жатыр. Әке мен ананың адал еңбегі, таза ниеті – біздің өмірлік бағдарымызға айналды. Қандай жетістікке жетсек те, қандай сынақтан өтсек те, оларды еске аламыз. Өйткені біз кім болсақ та, ең алдымен – олардың баласымыз. Сағынышпен еске алу – ұмытпау деген сөз. Ұмытылмаған адам – мәңгі тірі. Әкем мен анам біздің жүрегімізде, дұғамызда, ұрпағымыздың жадында өмір сүре береді.

Айман Базаргелдіқызы